…και κάπου εκεί μέσα από «πρωτοβουλίες», «δράσεις» και «προτάσεις» το εγώ (φταίω)… γίνεται εμείς, το εμείς γίνεται εσείς και το εσείς τελικά… αυτοί… ποιοι όμως; Τις πρώτες μέρες «κυριαρχούσε» στις πλατείες ένα πανό με σύνθημα: «Aν θες να αλλάξεις τον κόσμο άλλαξε τον εαυτό σου»… το πανό αυτό υπάρχει ακόμα… δυστυχώς πλέον, είναι ελάχιστοι αυτοί που το βλέπουν… άραγε θα μπορέσουμε να το δούμε και πάλι;
Διανύουμε την δεύτερη εβδομάδα των συγκεντρώσεων των αγανακτισμένων… αν και μικρή η ιστορία του φαινομένου, ήδη από την αρχή του παρουσίασε έναν δυναμικό και «ευέλικτο» χαρακτήρα. Έτσι, αρχικά αντιμετωπίστηκε από τους ελληνικούς «φορείς εξουσίας», πολιτικούς, διανοούμενους και ΜΜΕ χλιαρά και με σκεπτικισμό ή αλλιώς με μία «διερευνητική» διάθεση. Η συνέπεια του σε χώρους και ώρες διεξαγωγής, η απήχηση του στον ελληνικό λαό που συμμετείχε δυναμικά ωστόσο πλήρως ειρηνικά, αλλά και οι πανευρωπαϊκές διαστάσεις που πήρε, κίνησαν τελικά το ενδιαφέρων σε πολλούς και διάφορους «καλοθελητές». Η αρχή έγινε ήδη από την τρίτη μέρα των συγκεντρώσεων με διάφορες «προτάσεις» στις άτυπες συνελεύσεις των πολιτών στις πλατείες. Η ένωση με συνδικαλιστικές οργανώσεις, με φοιτητικές παρατάξεις ακόμα και με κόμματα του αριστερού χώρου, ήταν κάποιες από αυτές. Συνέχεια δόθηκε με μία συγκέντρωση στα προπύλαια της Αθήνας. Εκεί, ο Μίκης Θεοδωράκης και έξη ακαδημαϊκοί δήλωσαν την αντίθεση τους στο μνημόνιο καθώς και την μη νομιμότητά του, την αποστροφή τους ως προς τις «ξένες δυνάμεις» και το αίτημα για δημοψήφισμα. Μετά τις ομιλίες, η συγκέντρωση κινήθηκε προς το Σύνταγμα και ενώθηκε με τους αγανακτισμένους. Την ίδια βραδιά άρχισαν και τα παρατράγουδα. Σημειώθηκαν κρούσματα βίας. Περίπου 100 «πολίτες» προπηλάκισαν βουλευτές και υπαλλήλους της βουλής. Την επομένη, ακολούθησε ο προπηλακισμός βουλευτών και αντιπροσωπείας υπαλλήλων της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην Κέρκυρα. Τέλος, την ίδια μέρα στην Αργυρούπολη Αττικής, πραγματοποιήθηκε «άγρια» αντί – συγκέντρωση σε ομιλία του εκπρόσωπου τύπου της Κυβέρνησης. Αποτέλεσμα των παραπάνω, η όποια μορφή αντίδρασης, η όποια παρεκτροπή, το όποιο πολιτικό – κομματικό «δρώμενο», να ταυτίζεται με το φαινόμενο των αγανακτισμένων. Στο πνεύμα μίας «τρομοκρατούμενης» εποχής δε, επισημάνεται σε κάθε περίπτωση από πολιτικούς, διανοούμενους και ΜΜΕ, ο κίνδυνος μίας «αναπάντεχης» εξέλιξης του φαινομένου. Μιας εξέλιξης «επικίνδυνης» για τον θεσμό της δημοκρατίας αλλά και την κοινωνική συνοχή.
Οι συγκεντρώσεις των αγανακτισμένων αποτέλεσαν και συνεχίζουν να αποτελούν μοναδική ευκαιρία για την χώρα μας και κυρίως για εμάς τους ίδιους. Ευκαιρία για αναγνώριση παλαιότερων λαθών μας, για προβληματισμό. Ευκαιρία για αλλαγή νοοτροπίας, πορείας και στάσης, αισιοδοξίας και προσωπικής εξέλιξης. Για άλλη μία φορά όμως φαίνεται, πως ως επί το πλείστον, «προτιμάμε» την εύκολη λύση. Ουτοπικός λαϊκισμός και υπεραπλουστευμένες γενικεύσεις και μηδενισμοί. Όλοι και όλα φταίνε εκτός από εμάς τους ίδιους… σαν να πρόκειται να «εξιλεωθεί» όποιος φωνάζει ποιο δυνατά το «κλέφτες», όποιος μουντζώνει περισσότερο, όποιος επινοήσει την ποιο έξυπνη ατάκα κατά του Πάγκαλου, του Παπανδρέου ή της Μέρκελ, όποιος εκφράσει με τον ποιο «συγκινητικό» τρόπο τα προσωπικά του προβλήματα που οφείλονται εννοείτε… στους πολιτικούς… ναι φταίνε! … μόνο αυτοί όμως;
Leave Your Response