Οι συναντήσεις των αγανακτισμένων στις πλατείες της Ισπανίας, της Ελλάδας και όλης της Ευρώπης αποτελούν ένα ανοιχτό κοινωνικό φαινόμενο συνεύρεσης των πολιτών. Μια μοναδική ευκαιρία να αναγνωριστούν τα λάθη του παρελθόντος και να χαραχτεί μια νέα πορεία. Μία πορεία ηθικής και νοοτροπίας, βαθειά πολιτικοποιημένης ωστόσο σίγουρα πέρα για πέρα μη-κομματικοποιημένης. Μοναδικός σκοπός … ένα καλύτερο αύριο …. Εκεί όπου οι γενιές και τάξεις συναντιόνται, προβληματίζονται και τελικά ενώνονται…
O άστεγος πατέρας με την 4χρωνη κορούλα του, ο παππούς με τη μαγκούρα του, η καλοστεκούμενη γιαγιά με τις εγγονές τις, οι εργαζόμενοι που μόλις σχόλασαν, οι παρέες πιτσιρικάδων, φοιτητών ακόμα και η μάνα με τον γεμάτο ειδικές ικανότητες έφηβο γιό της στο καροτσάκι του. Όλοι είναι εκεί.
Ένα μοναδικό πληθυσμιακό μωσαϊκό ηλικιών και κοινωνικών τάξεων που κυριολεκτικά κατακλύζει τις πλατείες της χώρας καθημερινά. Με μοναδικές σημαίες που κυματίζουν τις ελληνικές και ένα κλίμα ενότητας που σε καμία περίπτωση δεν ευνοεί ταραχές αλλά και τους γνωστούς στην χώρα μας, διχασμούς πολιτικής ή μάλλον κομματικής προέλευσης. Οι συνερχόμενοι στις πλατείες συζητούν, γνωρίζονται και κυρίως προβληματίζονται για το πολιτικό, οικονομικό και κοινωνικό μέλλον της χώρας.
Ο λόγος για τους “αγανακτισμένους πολίτες”, ένα ανοιχτό κοινωνικό φαινόμενο που ξεκίνησε αυθόρμητα την 15η Μαΐου. Νέοι τις Ισπανίας θέλοντας να διαδηλώσουν κατά των μέτρων λιτότητας στη χώρα τους ακολούθησαν το παράδειγμα των νέων της Λιβύης. Οργανώθηκαν χρησιμοποιώντας υπηρεσίες του διαδικτύου και συγκεντρώθηκαν για να διαδηλώσουν ειρηνικά και πέρα από κομματικές και χρωματισμένες πολιτικές πεποιθήσεις στις πλατείες της χώρας τους. Η επιτυχία των διαδηλώσεων των Ισπανών δεν άργησε να επηρεάσει την Ελλάδα. Μάλιστα αφορμή για την επιρροή αυτή, αποτέλεσε ένα πανό με την ειρωνική επιγραφή “Σσς… κάντε ησυχία, η έλληνες κοιμούνται…”. Οι έλληνες πολίτες φαίνεται πως δεν άργησαν να αφομοιώσουν το μήνυμα. Ούτος ή άλλως και αυτοί αγανακτισμένοι οργάνωσαν με τη σειρά τους και μέσω του διαδικτύου το δικό τους ραντεβού στις πλατείες της χώρας την 25η Μαΐου. Χιλιάδες κόσμος από τότε κατακλύζει τους δρόμους και τις πλατείες, ανανεώνοντας το ραντεβού αυτό καθημερινά. Μάλιστα αντίστοιχες έχουν αρχίσει και οργανώνονται στην επικράτεια όλης της Ευρώπης.
Παρόλα αυτά, το αυτί τον ελληνικών παραγόντων εξουσίας δεν φαίνεται να “ιδρώνει” ιδιαίτερα. Τα μέσα ενημέρωσης αντιμετωπίζουν σχετικά χλιαρά και με σκεπτικισμό τις καθημερινές συναντήσεις των δεκάδων χιλιάδων αγανακτισμένων. Τα κόμματα και οι αρχηγοί κάνουν πώς οι συναντήσεις αυτές δεν πραγματοποιούνται ή τις αποδοκιμάζουν ανοιχτά. Τα πολιτικά κινήματα υποστηρίζουν πως πρόκειται για ένα μη-πολιτικοποιημένο φαινόμενο χωρίς συγκεκριμένη οργάνωση και ουσιώδεις προτάσεις. Παράλληλα, ο κατά τα άλλα επαναστατικός και βαθειά πολιτικοποιημένος πνευματικός και καλλιτεχνικός κόσμος της χώρας, φαίνεται πως διατηρεί μια μάλλον μουδιασμένη στάση και δεν υποστηρίζει “ακόμα” ηθικά και κυρίως ενεργά τις συναντήσεις αυτές.
Όπως και αν έχει ήδη από τις πρώτες μέρες της εμφάνισης του, το φαινόμενο αυτό μας δίδαξε πολλά ενώ “ξεσκέπασε” ακόμα περισσότερα. Κυρίως, χάραξε μία πορεία αλλαγής στάσης και νοοτροπίας. Προκάλεσε έτσι, ένα γερό τράνταγμα στα θεμέλια ενός σαθρού πολιτικού συστήματος που χρόνια τώρα ευνοεί την ανεξέλεγκτη δράση προσώπων στην εξουσία. Μία εξουσία που διατηρείτε μέσα από τις πελατειακές σχέσεις με τα συνδικάτα, τα ΜΜΕ, τον “πνευματικό” κόσμο και τελικά τους πολίτες.
Κανείς δεν γνωρίζει την κατάληξη του φαινομένου. Σίγουρο είναι πάντως, πώς το δυνατό του σημείο αποτελεί και την αχίλλειο φτέρνα του. Η οιονεί μη- ύπαρξη συγκεκριμένων προτάσεων, αιτημάτων και πολιτικής οργάνωσης κατακρίνεται προβοκατόρικα από τα ΜΜΕ, τον πολιτικό αλλά και τον πνευματικό κόσμο. Έτσι, πολλοί θα είναι αυτοί που το επόμενο διάστημα θα θελήσουν να “ακουστούν”, να καταθέσουν προτάσεις, να ταυτίσουν το όνομά τους με τους “αγανακτισμένους”, να επωφεληθούν από αυτό και τελικά να “εξουσιάσουν” και πάλι διχάζοντας. Όποιοι και αν είναι οι σκοποί τους ας έχουν ένα πράγμα στο μυαλό τους. Η αυθόρμητη δράση πολιτών, η πρόταση για αλλαγή στάσεων και νοοτροπιών και το αίτημα για ένα καλύτερο αύριο αποτελούν ατράνταχτα και μοναδικά θεμέλια, τoυ όποιου κοινωνικού αγώνα. Το φαινόμενο των αγανακτισμένων έβγαλε τον κόσμο από τα σπίτια του, τον έφερε κοντά, τον ώθησε στο να προβληματιστεί, να ανταλλάξει απόψεις και τελικά να ελπίσει σε κάτι καλύτερο… η κοινωνία μας δεν χρειάζεται προτάσεις. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπιών και στάσεων. Ας αλλάξουν πρώτα αυτά και τα υπόλοιπα… ας έρθουν από μόνα τους…
Leave Your Response